espressofriend blog

คำว่า “ยินดี” เป็นคำที่มีความหมายในเชิงบวก เมื่อนำมาใช้เป็นชื่อร้านกาแฟแล้วด้วย ทำให้อนุมานได้ว่าร้านกาแฟแห่งนี้ เจ้าของจะต้องตั้งใจ และ พิถีพิถันกับเครื่องดื่มอย่างสุดฝีมือ

ร้านกาแฟ “ยินดี คับ” หรือ เขียนเป็นภาษาอังกฤษได้ว่า ” Yindee Cup” ซึ่งเป็นคำล้อพอจะแปลความหมายได้ว่า “ถ้วยแห่งความตั้งใจ” เจ้าของร้าน คือ “ปอนด์ และ น้องแยม ” ปอนด ์เป็นเพื่อนผมสมัยเรียนมหาวิทยาลัย ซึ่งเค้าจะมีความสามารถในเรื่องงานศิลป์ ด้านการตัดต่อภาพยนต์ ,รายการโทรทัศน์ ฯลฯ และด้วยความเข้ากันดี ระหว่างงานศิลป์กับกลิ่นหอมของกาแฟ ทำให้เพื่อนผมคนนี้ อยากจะมีร้านกาแฟไว้ทำงานยามว่าง และ ด้วยความที่มีแม่ครัว มือดีอยู่ข้าง ๆ กายด้วยแล้ว ไม่แปลกเลยถ้า เครื่องดื่ม หรือ เบเกอรี่ร้านนี้จะอร่อย แบบ ไม่เกรงใจใคร

ด้วยความที่เจ้าของร้านเป็นคนมีเพื่อนฝูงมาก ทำให้ร้านนี้เกิดขึ้นด้วย ความช่วยเหลือ และ ความร่วมมือร่วมใจจากเพื่อน ๆ หลายสาขาวิชา ในที่สุด “ยินดี คับ” ก็เกิดขึ้นภายในร้านขายเฟอร์นิเจอร์นำเข้า ของเพื่อนสนิทอีกคนหนึ่ง

Yindee Cup เป็นอีกร้านที่เลือกที่จะเสริฟกาแฟคุณภาพสูง โดยกาแฟร้อนของที่นี่จะเลือกใช้อุณหภูมิที่ 92 C และปรับขึ้นลงตามรสชาติของกาแฟแต่ละล๊อตที่ได้มาเป็นหลัก ในขณะที่กาแฟเย็น ที่นี่ก็จะเลือกใช้อุณหภูมิ ที่ 94 C โดยร้านนี้จะตั้งอุณหภูมิไว้ไม่เท่ากัน ในแต่ละหัวชง

ช่วงวันเปิดร้านเมื่อ 16 สค. 50 ที่ผ่านมา สิ่งไม่คาดฝันก็เกิดขึ้นเมื่อ ร้านแห่งนี้ เหมือนเกิดการจลาจลขึ้นเล็ก ๆ เพราะลูกค้าเข้ามาอุดหนุนและทดลองกันตลอดทั้งวัน ขายกันไป 300 กว่าแก้วเลยทีเดียว !!!! ถ้าใครที่ได้อ่าน แล้วอยากลองไปเที่ยวชิม ก็ไปได้ตามแผนที่ ข้างล่างเลยนะครับ อาจจะ งง งง หน่อยถ้าจะเห็นร้านนี้ตั้งอยู่ในร้านขายเฟอร์นิเจอนำเข้า ก็ไม่ต้องแปลกใจครับ เพราะของทุกอย่างในร้านขายหมด ยกเว้น เจ้าของร้าน ก๊ะ หวานใจเค้าอ่ะ.

( แม่ค้ามือใหม่ รับเงินไม่ทันเลยคร๊าบบ)

(ขายดีไม่ดี ดูที่ที่ความเลอะเทอะ ของบาร์ได้)

แผนที่ …. (ไว้ค่อย upload ครับ …ตอนนี้ง่วง)

พอดีได้มาเปิด ๆ รูปใน File เมื่อครั้งเดินทางไป USA เลยไปเห็นภาพของโรงงานคั่วกาแฟ ที่ผมได้มีโอกาสเดินทางไปเยี่ยมชมมา เลยขอเอามาเล่าให้เพื่อน ๆ ฟังกันแล้วกันครับ

Gavina Coffee Company เป็นบริษัทฯคั่วกาแฟที่ใหญ่โตมากแห่งหนึ่งใน อเมริกาเลยทีเดียว ลูกค้าของ Gavina นั้นครอบคลุมไปทั่ว ทางฝั่ง ตะวันตกรวมไปถึงตอนกลางของอเมริกา เช่น 7-eleven หรือ แมคโดนัลล์ และ product brand อื่น ๆ อีกมากมาย เจ้าของโรงคั่วกาแฟอันแสนมหึมาแห่งนี้ เป็นช่วงปลายรุ่นที่ 3 ของตระกูล Gavina ที่อพยพมาจากคิวบา เมื่อครั้งในอดีต และ ได้ประกอบธุรกิจด้านการคั่วกาแฟ มาเป็นเวลา 100 กว่าปีแล้ว จึงไม่น่าแปลกใจเลยว่าทำไม โรงงานแห่งนี้จึงใหญ่โตอลังการเช่นนี้

ที่ Gavina นี้ ใช้เครื่องคั่วกาแฟของ Probat เป็นจำนวนทั้งสิ้นถึง 5 เครื่องด้วยกัน โดยมีเครื่องคั่วกาแฟขนาด 1 ตัน ถึง 2 เครื่อง และเครื่องขนาด 250 Kg. อีก 3 เครื่องด้วยกัน ซึ่งช่วงเวลาที่ผมได้เดินทางไปดูนั้น ทางโรงงานกำลังคั่วกาแฟอยู่ พร้อมกันทีเดียว 4 เครื่อง ซึ่งหมายถึงว่า ในเวลา ไม่เกิน 30 นาที นั้นจะมีกาแฟ ที่คั่วเสร็จพร้อมใช้ในปริมาณถึง 3 ตัน หรือ 3,000 Kg. !!!! ผมลองคิดคำนวณเล่น ๆ ว่า ถ้าสมมุติ ร้านกาแฟทั่วไปที่ขายดี ขนาดวันละประมาณ 200 แก้ว ถ้า 1 แก้วใช้กาแฟ 2 ช๊อต ประมาณว่าใช้กาแฟ 18 กรัม ต่อวันก็จะต้องใช้กาแฟถึง 7.2 Kg. นั่นหมายความว่า ในเวลาไม่เกินครึ่งชั่วโมงที่ Gavina คั่วกาแฟได้ จะใช้กับร้านนี้ได้ไปอีก 1 ปี อีก 2 เดือน โดยไม่มีการหยุดพักเลยทีเดียว …. คิดแล้วหนาว

เห็น ๆ คั่วกาแฟเยอะ ๆ แบบนี้ อย่าคิดว่า การควบคุมคุณภาพจะไม่ดีล่ะ เพราะที่นี่ คุมคุณภาพอย่างสุด ๆ เลยทีเดียว ไล่ไปตั้งแต่ Cupping Room ที่มีถึง 2 ห้อง

ตามมาด้วย โรงเก็บสารกาแฟ ที่ควบคุมอุณหภูมิ และ ความชื้นด้วยการเปิดเครื่องปรับอากาศให้กาแฟเลยทีเดียว เมื่อจำเป็นจะต้องเปิดกระสอบนำกาแฟไปคั่ว ก็จะต้อง ผ่านการปรับความชื้น และ คัดแยกเมล็ด และ ส่ิงปลอมปนกันอีกรอบ ก่อนจะเข้าเครื่องคั่ว และที่นี่ ผมเพิ่งจะได้เห็น เครื่องวัดสีกาแฟคั่ว Agtron ตัวเป็น ล้าน ที่ตั้งกระจายตามจุดต่าง ๆ เป็น สิบ ๆ ตัว ….

(ตัวขาว ๆ นั่นแหละครับ ราคาตัวนึงเป็นล้าน ๆ เลย)

ยิ่ง เล่า ยิ่งเหนื่อยครับ เพราะเมื่อมาเห็นสายพานการผลิต และ สินค้าที่ บรรจุเสร็จพร้อมส่งด้วยแล้ว แทบเป็นลม ..

เมื่อเห็นโรงงานที่ใหญ่ขนาดนี้แล้ว แถมยังควบคุมคุณภาพได้อย่างสุด ๆ แทบทำให้ต้องกลับมามองตัวเอง มาก ๆ ขึ้นเช่นกัน เรื่องขนาดไม่ต้องพูดถึง ความตั้งใจ และ ความพยายามต่างหากที่ต้องปรับปรุงสุด ๆ มาถึงตรงนี้แล้ว เร็ว ๆ นี้ คงจะได้เห็นอะไรใหม่ ๆ กับโรงงานผมบ้างล่ะ ..ฮิ ฮิ

ก่อนจะไปถึงร้านกาแฟของเพื่อนผม เช้านี้ขอเล่าเรื่องร้านกาแฟแห่งหนึ่งที่เพิ่งไปเยี่ยมมาที่ จ.เชียงใหม่ก่อนแล้วกันครับ ที่มีโอกาสไปครั้งนี้ เพราะคุณโชค และ คุณอ้อมเจ้าของร้าน สนใจ Server Pump ที่ผมนำเข้ามาจำหน่าย ซึ่งราคาค่าตัวแพง มาก ๆ ไม่เคยคิดว่าจะมีร้านใหนกล้าใช้เหมือนผม ซึ่งผมคิดว่า การใช้งานของ Pump ตัวนี้ สะดวก ทน และ รวดเร็วดีมากครับ

ไปเชียงใหม่เที่ยวนี้ โชคร้ายที่ไม่สบาย แพ้อากาศเอาซะตั้งแต่วันแรก เลยทำให้ไม่มีอารมณ์ที่จะถ่ายรูปเป็นเรื่องเป็นราว ทั้ง ๆ ที่อุตส่าห์แบก เลนส์ 50 mm. F1.4 ไปด้วย คราวที่ไปร้านกาแฟ “มิ่งมิตร” ซึ่ง ตั้งอยู่ ในชุมชน “เชียงใหม่แลนด์” ร้านนี้ออกแบบตกแต่งได้ลงตัวดีครับ เจ้าของร้านเป็นคนชอบฟังเพลงด้วยแล้ว คอเพลง แจ๊ส หรือ Bossa Nova คงพลาดไม่ได้

คราวนี้คุยไปคุยมา คุณโชคอย่างเรียนรู้เรื่องการชิม ซึ่ง จริง ๆ ผมก็ไม่ถนัดในการสอน แต่พอเหลือบไปเห็น illy กระป๋องหนึ่งตั้งอยู่บนชั้น เลยได้โอกาส ชงมาชิมแล้วแนะนำการจับรสชาติ เล็กน้อย แนะนำไป แนะนำมา เห็นว่าคุณโชคยังไม่มีเบสิค เลยมา เริ่มปูพื้นให้ใหม่เลย โดยเริ่มจาก ผมแนะนำคุณโชคให้เข้าใจถึงการแยกความแตกต่างในเรื่องของ Body จากนมหลาย ๆ แบบที่มีในร้าน มาถึงการแยกเรื่อง Flavour จากน้ำตาลและ น้ำผึ้งแต่ละแบบที่มี แล้วจึงมาแยกเรื่อง การจับรถชาติแต่ละแบบอย่าง ที่มีอยู่ในแก้ว ซึ่งผมได้ทำการผสม กลิ่นต่าง ๆ ลงไปในแก้วน้ำ ให้แตกต่างกัน ทุก ๆ การทดสอบ เราทำแบบ Blind Test ตลอด ซึ่งคุณโชค และ คุณอ้อมก็แยกรสและ กลิ่นได้เป็นอย่างดี สุดท้ายเราก็มา ชิมกาแฟกันอีกรอบ คราวนี้การชิมกาแฟครั้งแรก ที่จับอะไรไม่ได้เลย กลับง่าย และ อร่อยขึ้นเยอะครับ งานนี้ไป ๆ มา ๆ เลยกลายเป็น Cupping Class เล็ก ๆ เลยแฮะ …

ปล. คุณโชค ถ้าได้อ่านรบกวนส่งรูปร้านให้ผมทาง E-mail ด้วยนะครับ ผมจะได้มานำขึ้นใน Blog

ช่วงนี้ เหนื่อย ๆ กอรปกับ ฝนตกจั๊ก ๆ ทำให้ เกิดอาการง่วงหงาว หาวนอน อย่างแรง เลยไม่ค่อยได้ Up Blog เท่าไหร่

ยังไง ๆ เดี๋ยวคืนนี้ จะมาเล่าเรื่องร้าน ของเพื่อนคนหนึ่งที่เพ่ิงเปิดไปเมื่ออาทิตย์ที่แล้วกันครับ

เมื่อเร็ว ๆ นี้ การแข่งขัน WRC หรือชื่อเต็ม ๆ คือ World Rally Championship ได้แข่งขันเสร็จในสนามที่ Finland ไปแล้ว น่าเสียดายที่ ช่วงหลัง ๆ Subaru ไม่โดดเด่นเหมือนเคย ๆ หรือ แม้แต่ Mitsubishi EVO ก็หายหน้าหายตาไปเช่นกัน

ส่วนตัวผมนั้น ชอบดูรายการแข่งนี้ มากเพราะมันส์สะใจดี พอ ๆ กับการดูการแข่ง F1 ที่ชิงไหวชิงพริบ ทั้งนักแข่ง ,ผู้จัดการ และ ทีม Service สำหรับการแข่งขัน WRC นั้นมีข้อกำหนดอย่างหนึ่งที่น่าสนใจไม่น้อยคือ รถที่จะนำมาลงแข่งขันนั้น จำเป็นจะต้องมีการผลิตเพื่อขายในตลาดทั่วไปด้วย ซึ่งเท่าที่ทราบจากคุณ ดร.โจ (เจ้าของร้านกาแฟ Greenchill ในคณะศึกษาศาสตร์ มช.)ซึ่งคุณโจเป็นถึงอดีตนักแข่งแรลลี่ บอกว่าใน Class A นั้นจะต้องมีการผลิตมาไม่ต่ำกว่า 2,500 คัน ถึงจะได้ใช้เป็นรถที่จะแข่งขันในรายการนี้

เหตุผลที่รถที่ใช้จะต้องมีขายจริงนี่น่าสนใจมากครับ เพราะ ถึงแม้ว่า รถที่จะขายจริง ๆ กับรถที่ใช้แข่งนั้น แทบจะต่างกันอย่างสิ้นเชิง เพราะถูก Modify แทบจะทุกชิ้นส่วน แต่นั่นก็เสมือนการบ่งบอกถึง ประสิทธิภาพและความรู้ของ วิศวะกรในบริษัทรถนั้น ๆ ซึ่งการแข่งขันนั้น ผู้ผลิตจะนำเอาข้อมูลต่าง ๆ มาปรับปรุงประสิทธิภาพของรถที่จะใช้ขายจริง ให้ดีขึ้น ๆ ไปด้วย

มาดูวงการกาแฟเราบ้าง ว่าการเกิดการแข่งขันในรายการต่าง ๆ นั้นมีประโยชน์ หรือ เสียประโยชน์กับ ผู้ประกอบการร้านกาแฟทั่วไปบ้าง? ซึ่งในมุมมองของผมนั้น คิดว่าการแข่งขัน นั้นจะเสมือนการจำลองสถานะการณ์ ระหว่าง Barista กับ ลูกค้า (กรรมการ) Barista ที่ดี จะมีความรู้ความเข้าใจเครื่องมือเครื่องใช้ได้เป็นอย่างดี มีความคิดสร้างสรรค์ในการสรรสร้างเครื่องดื่มใหม่ ๆ รวมถึงการมีความรู้ในเรื่องกาแฟ รู้จักการเบลนด์ และรู้จักการสร้างบรรยากาศที่ดี ที่เหมาะสมกับการดื่มกาแฟจากฝีมือของพวกเขาเหล่านั้น

เทคนิค และ กฏต่าง ๆ นั้นจะถูกกำหนด และ อาจปรับเปลี่ยนไปตามยุคสมัย เพื่อให้เหมาะสม และเป็นธรรมกับผู้เข้าแข่งขัน ทุก ๆ คน จึงไม่มีข้อกำหนด และ ผูกมัดผู้เข้าแข่งขันว่าจะต้องแทมป์แบบนี้จึงจะถูก แบบนั้นจึงจะดี สิ่งเหล่านี้ขึ้นอยู่กับเทคนิคของแต่ละคน เพราะเราจะสนใจที่ผลลัพธ์ของกาแฟในถ้วยเท่านั้น และถึงแม้กาแฟถ้วยนั้น จะไหลออกมาด้วยเวลาเพียงแค่ 10 วินาทีก็ตาม ถ้า Barista คนนั้นต้องการให้เป็นแบบนี้ โดยมีการอธิบายไว้ก่อนล่วงหน้า ว่ากาแฟที่เค้าเตรียมมานั้น จะต้องถูกกลั่นในเวลาเท่านี้จึงจะดี กรรมการ ซึ่งตอนนั้นก็เปรียบเสมือนลูกค้า มีหน้าที่ตัดสินจากผลลัพธ์ในถ้วย ฉะนั้น ในความเป็นจริงในร้านปรกติ การทำกาแฟเพื่อแข่ง หรือ เพื่อขายนั้นเป็นเรื่องเดียวกัน เสมือนเรื่องรถที่ใช้ในการแข่งขัน WRC นั่นเอง เครื่องอาจไม่เหมือน เกียร์อาจจะไม่ใช่ แต่ Body หน้าตาเดียวกัน อะไหล่บางส่วนอาจเหมือนกันนั่นเอง

ถึงวันนี้ขอเพียงเราเข้าใจในการทำกาแฟให้ดี เรื่องการแข่งขัน กับเรื่องการขายจริง ก็แทบจะใกล้จนคล้ายจะเป็นเรื่องเดียวกัน เพราะ Barista หลาย ๆ คนที่ผมรู้จัก อย่างเช่น คุณหมอพร ,คุณมดแดงไฟ ,คุณแน่ , คุณเน แบล็คแคนยอน ท่าแพ และ อีกหลายต่อหลายท่าน เวลาผมสั่ง Latte จากท่านเหล่านี้ผมก็ได้ Latte Art ลายสวย ไม่ต่างจาก ความสวยเมื่อตอนแข่งขัน

ส่วนเรื่องสุดท้ายที่สำคัญมาก คือการสร้างบรรยากาศ นั้น คงจะเห็นได้จาก แชมป์ WBC คนล่าสุด ที่สร้างบรรกากาศการแข่งขันได้อย่างที่คนดูรู้สึกเหมือนกำลังนั่งดื่มกาแฟอยู่ในร้านฯ นั่นเอง.

วันนี้จะมาแนะนำ ร้านกาแฟ ของพี่ชายใจดี ท่านหนึ่งที่ผมนับถือ ซึ่งอยู่ไม่ไกลจากร้าน Expressivo ของคุณมด ร้านนี้ชื่อ ” เบญจมิตร คอฟฟี่ ” เดิมทีผมได้เคยได้เจอ หรือได้รู้จัก ร้านนี้มาก่อน จากกิติศัพท์ที่มีคนเล่าให้ฟังว่า สุดยอดเครื่องชงกาแฟ ” La Marzocco” รุ่น GB/5 ราคากว่า 3 แสนบาท นั้นมีคนซื้อไปตั้งที่ร้านแห่งหนึ่งในพัทยา … ซึ่งก็คือร้านนี้นี่เอง ลำพังแค่นั้น ยังไม่เท่าไหร่ เมื่ออีกไม่นาน เพื่อนคนเดิมมาเล่าให้ฟังอีกว่า ร้านนี้ มีเครื่องบดกาแฟที่ใช้เฟืองบดแบบ Conical ของ Mazzer ซึ่งทราบต่อมาว่า ซื้อมาในราคา 9 หมื่นกว่าบาท ที่สำคัญในเมืองไทยไม่มีขายด้วยซ้ำ จากข้อมูลต่าง ๆ ทำให้ผมจินตนาการไปถึงร้านที่ตกแต่งอย่างหรูหรา ริมหาดพัทยา .. แต่ก็รู้สึกตะหงิด ๆ บ้างกับชื่อร้านที่ดูไม่เข้ากับภาพในหัวของผม

“พี่ณรงค์” และ “พี่ตี๋” สองพี่น้องและครอบครัว ที่ช่วยกันดูแลร้านแห่งนี้ ซึ่งที่ร้านได้เปิดโรงอบขนม ทำเบเกอรี่จำหน่าย ในราคาสุดแสนธรรมดา แต่รสชาติ อลังการณ์มาก ( เรื่องขนมอบนี่ผม ถือเป็นนักชิมคนหนึ่งเลยทีเดียว) เมื่อเห็นร้านฯ ช่างแตกต่างกันสิ่งที่ผมคิดไว้สิ้นเชิง แต่ร้านแบบนี้ ผมขอบอกได้คำเดียวว่าเข้ากับบรรยากาศได้เป็นอย่างดี เพราะถ้าหากผมได้เดินทางไปพักผ่อนต่างจังหวัด ผมจะเลือกเข้าไปหาอะไรทานที่ร้าน แบบนี้เป็นที่สุด

La Marzocco ตัวเก่งตั้งตระหง่านอยู่กลางบาร์ขนาดใหญ่ ถัดไปเป็น เครื่องบด Mazzer Roburr ตัวเขื่อง และ La scala MX ที่ปัจจุบัน ทำหน้าที่เป็นแค่ แทมป์เปอร์ เท่านั้น ..

จากการที่ได้เล่นเครื่องชงตัวนี้ ผมประทับใจเป็นอย่างยิ่ง ในงานการประกอบ และ ความรู้สึกในการใช้งานได้เป็นอย่างดี เจ้า GB/5 ตัวนี้ มี Boiler อยู่ 2 Boiler อันเป็นคุณสมบัติเด่นของเครื่องชงยี่ห้อนี้ โดยทำหน้าที่ เป็น หม้อสตรีมนม และ หม้อชง แยกกันต่างหาก โดยควบคุมความเสถียร ของอุณหภูมิด้วย เทคโนโลยี PID เรื่องกาแฟของที่นี่ แทบจะไม่ต้องพูดถึง เพราะที่นี่ มี Blend เป็นของตัวเอง และ อีกไม่กี่วัน ที่ร้านนี้ก็จะแปรสภาพกลายเป็นโรงคั่วกาแฟไปอีกเช่นกัน ด้วยเครื่องคั่วกาแฟที่นำเข้าจากต่างประเทศ

อีกสิ่งที่ผมประทับใจความเป็นนักประดิษฐ์ของพี่ณรงค์ก็คือ อุปกรณ์การทำงานทุกอย่าง บนบาร์ จะถูก DIY หรือ Modify ให้สะดวก ต่อการทำงานมากขึ้นด้วยตัวเอง อย่างเช่น ที่วางแก้วยกสูงตัวนี้ โรงงานประกอบเครื่องมาเห็น คงจะ อึ้ง ทึ่ง เสียว ที่เดียวเชียว เพราะมันคลับคล้าย คลับคลา กับแผงกัน พัดลมหลัง CPU นั่นเอง หรือ จะเป็น เครื่องบด La Scala MX ที่เดิมที่เป็น เครื่องที่ปรับด้วย Step Adjust พี่ณรงค์ก็จับ Modify จนกลายเป็น Stepless หรือ ที่หมายถึงจากเดิม ๆ ที่เครื่องจะสามารถปรับความละเอียดเป็น ล๊อค ๆ มาเป็นการปรับความละเอียดได้เท่าที่ใจต้องการ ขนาดที่โรงงานผู้สร้างยังคิดไม่ถึง …. หรือ จะ การแก้ไขเรื่องการปัดผงกาแฟของเจ้า เครื่องบดตัวเขื่อง ที่ชอบฟุ้งกระจาย เลอะเทอะ พี่ณรงค์ก็จับนู่นจับนี่มา ตัดแต่ง แล้วยัดเข้าไปใน Doser ไม่กี่นาที เครื่องบดกาแฟตัวนี้ ก็ปล่อยผงกาแฟลงมาตรง ๆ ในก้านอัดกาแฟ ไม่เลอะเทอะ ซะนี่ เรื่องอุปกรณ์ DIY ของพี่ณรงค์นี้ พูดไป คงอีกยาว ไว้ผมจะขออนุญาติพี่เค้า ทำเป็นบทความต่างหากอีกทีจะดีกว่า …

สุดท้ายเดี๋ยวจะหาว่าผมโม้ อยากให้ไปลองกันเองจะดีกว่า ที่ร้าน เบญจมิตร คอฟฟี่ ในซอย พัทยาใต้ 20 เข้าไปไม่กี่เมตร จะเจอแยกเล็ก ๆ ให้เลี้ยวซ้าย ถัดไปไม่กี่ตึกก็จะได้ร้าน ฯ ตั้งอยู่ด้านซ้ายมือครับ หาไม่ยาก (ดูแผนทีปลากรอบ เอ๊ย แผนที่ประกอบ) หรือใครมี GPS ก็ตั้งพิกัดไว้เลยที่ N 12′ 55′28.1″ E 100′ 52′49.7″ รับรองไม่มีหลงครับ.

เมื่อวันอาทิตย์ที่ผ่านมา ผมได้ไปเดินเล่น ชิว ชิว ที่ สยามพารากอน และ บังเอิญไปเห็นงาน ของดี จาก เกาะฮอกไกโด ขึ้น ในงานมีขาย นมสด UHT. จากวัวที่เลี้ยงบนเกาะฮอกไกโด ซึ่งผู้ขายอ้างว่า มีความสด หอม อร่อยเป็นอย่างยิ่ง เพราะ อย่างที่เรารู้กันว่า เนื้อสเต๊กชั้นเยี่ยมของโลก ส่วนหนึ่งก็มาจากวัวที่ถูกเลี้ยงให้กินอาหารดี ๆ มีคอร์สออกกำลังกาย และ เข้า Spa นวดเนื้อกัน แทบทุกวัน

ผมเลยทดลองซื้อมากล่องนึง โดยกะไว้ว่า จะลองเอามาทำ Latte ดูว่า จะเหมือนกันนมจาก New Zealand ที่ครั้งหนึ่งผมเคยได้มาจาก Carl Zara แชมป์บาริสต้า ชาวนิวซีแลนด์ เมื่อครั้งที่เค้ามาเมืองไทย หลายปีที่ผ่านมา ซึ่งนมจาก New Zealand นั้นแม้จะเป็นนม UHT แต่ก็สามารถ สตรีมได้ดีมาก อีกทั้งยัง มีความหอม อร่อย รสชาติของนม ไม่กวน กลิ่นกาแฟให้เสียอรรถรส ในดื่มเลย

ในครั้งนี้ ผมเลยนำนม ” ฮอกไกโด” มาสตรีม และ ทดลองดื่ม โดยทำเป็น Latte เพียงอย่างเดียว โดยใช้เครื่อง G10 Multi boiler ที่เพิ่งทำสีเป็น ” เฟอร์รารี่ ” ตัวแรง

ผลที่ได้ ครั้งแรก รู้สึกสตรีม ยากกว่านมเมจิ ที่ใช้ประจำอยู่ เลย เทนมใหม่ แล้วทำการทดลองอีกครั้ง ซึ่ง ครั้งที่สอง พอจะจับจังหวะการยืดนมได้ดีขึ้น เลยทำได้ ฟองนมที่ได้เนียนนุ่มเป็นปรกติ

แม้รสชาติที่ได้ จะไม่เหมือน นมจาก New Zealand ครั้งนั้น แต่ก็ให้ความใกล้เคียงมาก Latte ที่ได้วันนี้เลยมีความหอมเนียน เป็นพิเศษ แต่เนื่องจากเป็น นม UHT ก็เลยทำให้การสตรีมทำได้ยากกว่า นมพาสเจอร์ไรท์ ที่ใช้อยู่ในปัจจุบัน และ ความหวานก็สู้เมจิไม่ได้เช่นกัน .

หลายปีที่แล้ว ผมได้ FW Mail จากเพื่อน ๆ  ซึ่ง หลาย ๆ ท่านคงจะเคยได้รับ FW Mail 30 ข้อ ควรทำ หรือ บางอันก็อ้างว่ามาจาก พระราชดำรัส บางอันก็บอกมาจากท่านดาไลลามะ ซึ่งที่มานั้นจะมาจาก ที่กล่าวอ้างจริงหรือไม่ ก็ไม่รู้ แต่แทบทั้งหมด ผมว่ามีประโยชน์กับการดำเนินชีวิต เป็นอย่างยิ่ง  ..

มีอยู่อันนึงผมชอบมาก และ พิมพ์ออกมาแปะไว้ ข้าง ๆ โต๊ะทำงาน และ พยายามปฏิบัติให้ได้ เพราะเป็น 30 ข้อ ที่ทำได้ง่าย ๆ และ ดูเหมาะสมกับตัวเองมาก ในเนื้อความมี แต่ตัวอักษรล้วน ๆ บอกว่า เป็น 30 ข้อ ที่พ่อมอบให้ลูกในวันรับปริญญา  ผมอ่านจบ ก็คิดไปถึงผู้เขียน คิดว่า ผู้ให้ และ ผู้ได้รับ น่าจะไม่ได้อยู่ด้วยกัน หรือ ใกล้กัน  คิดไปถึงว่า ผู้รับน่าจะเผชิญโลกอยู่ในมหานครอันวุ่นวาย ในขณะที่ ดินแดนที่ห่างไกลออกไปคงมีใครคอยห่วงอยู่ คิดไปถึงว่า ผู้เป็นพ่อหรือ ผู้ให้ข้อควรปฏิบัติ ได้ทำครบบ้างรึเปล่า?  แต่ทั้งนี้ทั้งนั้น หลาย ๆ ข้อผมอ่านแล้ว อยากพยายามทำให้ได้จัง    ลองมาดูกันครับ

“ 30 ข้อ” ควรทำในชีวิต

1. เฝ้าดูดวงอาทิตย์ตกอย่างจริงจัง อย่างน้อยปีละ 1 ครั้ง
2. อย่าดูถูกผู้อื่น
3. พูดคำว่า ขอบคุณ ให้มากๆ
4. มีชีวิตอยู่ภายใต้จุดมุ่งหมายของตนเอง
5. ปฏิบัติกับคนอื่นเช่นเดียวกับที่ตนอยากให้คนอื่นปฏิบัติกับตน
6. บริจาคเลือดทุกปี
7. คบหาเพื่อนใหม่ และรำลึกถึงเพื่อนเก่าเสมอ
8. รักษาความลับให้เป็น
9. ยอมรับความผิดพลาดของตนเอง
10. จงแสดงความกล้าหาญ­ ถึงแม้ว่าตนจะไม่ใช่คนกล้าก็ตาม
11. ใช้บัตรเครดิตเพื่อความสะดวก มิใช่เพื่อการเป็นหนี้สิน
12. อย่าขี้โกง
13. อ่านหนังสือธรรมะอย่างจริงจัง ปีละ 1 ครั้ง
14. เรียนรู้ที่จะฟัง
15. อย่าสิ้นหวัง
16. อย่าสวดมนต์เพื่อขอสิ่งใดๆ นอกจากปัญญาและสติ ­
17. อย่าแสดงอะไรออกมาเมื่อมีความโกรธ
18. มีบุคลิกที่ดี เดินเข้าไปในห้องทำงานอย่างมั่นใจ
19. อย่าถกเถียงธุรกิจภายในลิฟต์
20. จงตั้งใจแพ้ศึกเล็กๆ เพื่อเอาชนะศึกให­ญ่ๆ
21. อย่าคบกับบุคคลที่ไม่เคยสู­ญเสียสิ่งใดๆ เลย
22. อย่านินทาลับหลัง
23. เมื่อเผชิญ­หน้ากับงานหนัก จงปฏิบัติกับมันราวกับว่าเป็นไปไม่ได้ที่จะล้มเหลว
24. อย่าคิดว่าชีวิตจะยุติธรรมเสมอไป
25. อย่าประเมินอำนาจของการให้อภัยต่ำเกินไป
26. อย่าผลัดวันประกันพรุ่ง
27. อย่ากลัวที่จะกล่าวว่า “ผมเสียใจ”
28. อย่ากลัวที่จะกล่าวว่า “ผมไม่รู้”
29. จงเขียนเรื่องราว 25 ประการ ที่อยากรู้ก่อนตายไว้ในกระเป๋าและนำมันติดตัวไปด้วยเสมอ
30. โทรศัพท์ถึงพ่อ-แม่บ้าง

 …..

ก่อนหน้านี้ไม่นาน มีเพื่อน ๆ โทรมาบอกว่าให้เข้าไปดูใน Blog ของคุณ บุ๊ง ว่ามี link ไปดูการแข่งขัน WBC ที่ Tokyo เดิมทีกะจะรอดูวีดีโอ จากกล้องตัวใหม่ของนาย Espresso Man ที่เพิ่งถอยมาก่อนไป Tokyo เลยต้องรีบไปดูซะก่อน

ยิ่งเห็นแล้วยิ่งอยากไป เพราะเดิมทีตั้งใจจะไปอยู่แล้ว แต่ติดปัญหาเรื่องงานที่ยังเคลียไม่เรียบร้อย แล้วก็เรื่องเงินที่มีแต่รายจ่าย ไม่มีรายรับ ไป ๆ มา ๆ เดี๋ยวอีกสองเดือน จะอดไปทริปใหญ่กันพอดี เมื่อบ่าย ๆ ก็ได้คุยกับคุณ Espresso Man ทางโทรศัพท์ ได้ข่าวมาว่า ถ่ายวิดีโอไว้เยอะมาก กลับมาคงจะได้อะไรอีกมากมาย ผมขอยังไม่พูดถึงเรื่องการแข่งขัน แต่ระหว่างดู Clip ก็อดลุ้น อดเชียร์ไม่ได้ ยิ่งช่วงเวลาใกล้หมดนี่ ลุ้นตัวโก่ง เหมือนไปยืนขอบเวทีซะง้านนน ดูไปดูมา ไปเห็นอะไรบางอย่าง น้ำตาจะไหลเอา …

ภาพต่างๆ นี้ผมนำมาจากภาพ Clip ซึ่งอาจดูไม่ชัดนะครับ เห็นอะไรเหมือนผมไหมครับ? น้องสิริจันทร์ เธอได้ใจผมมากงานนี้ ได้ใจตรงที่เธอใส่ Wrist Band สีเหลือง Long Live The King ขึ้นเวทีด้วย ฝรั่งเห็นคงเฉย ๆ งง งง แต่ผมเชื่อว่าคนไทยเห็น คงต้องรู้สึกไม่ต่างจากผม งานนี้ ไม่รู้เธอจะได้อันดับหรือเปล่า แต่ ถ้ามีรางวัล ขวัญใจคนไทย รับรองเธอได้รางวัลนี้ไปเต็ม ๆ ครับ .

P.s.ภาพจาก VDO clip จาก Web site ของ zacharyครับ